Waarom we loslaten écht moeten loslaten

Loslaten: lukt het jou? Mij niet. Een pleidooi tegen loslaten.

‘Loslaten’ is hip – ik hoor het overal, en het klinkt zo fijn en veelbelovend. Maar heel eerlijk: het lukte me nog nooit. Gefrustreerd ging ik op onderzoek, en ontdekte een wel heel opmerkelijk feit over loslaten.                                                                                              

‘Ik probeer de gevoelens voor mijn ex los te laten, want het is beter dat we uit elkaar zijn’ zei een vrouw onlangs in mijn coachpraktijk. ‘Hoe doe je dat loslaten dan?’ vroeg ik. ‘Door te beargumenteren waarom het beter is dat het uit is.’ ‘En, werkt dat?’ vroeg ik. ‘Nee, het gevoel gaat maar niet weg. Wat ik ook doe.’ Zo herkenbaar. Zelf ben ik soms ook zó klaar met een emotie. Maar wat ik ook probeer: loslaten lukt niet. ‘Hoe komt dit?’ vroeg ik me af, en stapte in de onderzoeksjas. Het nogal opmerkelijke antwoord vond ik op mijn meditatiekussen. Misschien juist daar omdat je met meditatie de ruimte creëert waarin inzichten kunnen ontstaan.

Dit had ik niet verwacht over loslaten

Proberen iets los te laten, betekent vechten tegen de status quo. Zoals wij het toepassen, is ‘loslaten’ dus een synoniem voor ‘vechten’. Tegen de emotie waar we zo graag vanaf willen: pijn, verdriet, eenzaamheid, woede. Vechten tegen je emoties, is vechten tegen (een deel van) jezelf. En dat doet altijd meer pijn, dan het voelen van pijn die er domweg is. Het werkt nog averechts ook: hoe langer je vecht (of vlucht), hoe langer de emotie aanhoudt, en hoe vervelender het wordt.

Gevoel laat zich niets vertellen. Ook schikt het zich niet naar jouw agenda; je kunt dus niet rationeel besluiten wanneer het voorbij moet zijn. Grappig genoeg ligt de oplossing die we zoeken, precies in het tegenovergestelde van loslaten. Namelijk in accepteren, ruimte geven en vriendelijk kijken naar je emoties.

Hoe laat je het loslaten los?

Maar uit onszelf gaan we niet lekker ‘bewust’ met een kop thee en een portie boosheid zitten. Voor acceptatie helpt een pro-actieve benadering juist weer wel. Dat lukt mij het beste met meditatie. Soms dacht ik: ‘Oh nee, dit durf ik niet binnen te laten. Dit doet teveel pijn. Waar is de nooduitgang?!’ Maar met meditatie bleek het altijd minder heftig en langdurig dan ik had verwacht. De meeste emoties zijn na een paar minuten voorbij – als ze de aandacht en ruimte krijgen die ze nodig hebben.

Cliënten in mijn coachpraktijk leer ik dit ook. De vrouw wiens relatie voorbij was: ‘Ik werd direct rustiger toen ik mijn emoties vriendelijk aankeek. Terwijl het even daarvoor nog een soort slag om Waterloo was in mijn hoofd. Dit voelt zoveel beter en liefdevoller naar mezelf.’ Conclusie: laten we dat loslaten gewoon lekker loslaten, en juist vriendelijk omarmen wat opkomt. Zoals mysticus Osho zegt: ‘Wees een gastheer of -vrouw voor je gevoelens.’

Meer artikelen over loslaten

Ik schreef er nog een paar, omdat ik het zo’n mooi & belangrijk onderwerp vind:

Waarom gevoelens loslaten een illusie is – en wat je wel kunt doen

Leren omgaan met pijn en verdriet; zo gaat het makkelijker

Ja, ik wil maandelijks de nieuwsbrief ontvangen met aanbiedingen en extra tips.

Sanne Wurzer, life coach Den Haag

4 gedachten over “Waarom we loslaten écht moeten loslaten”

  1. Loslaten is voor velen heel moeilijk. Ze kennen het woord wel maar vergeten een belangrijke factor. Verwerken. Men moet eerst iets verwerken voor men het los kan laten. Dan kan je het plaatsen en achter je laten.
    Men kan dan ook niet echt zeggen hoelang het duurt voor men over iets heen is of komt. Het hangt vaak af van hoe de persoon verder wilt en het vertrouwde achter zich wilt laten liggen.

    Aum Shanthi

Geef een reactie