Een blog over hoe je constructief om kunt gaan met pijn, verdriet en andere emoties.

Zelf proberen los te laten

‘Ik speel constant die vechtfilm af in mijn hoofd: Aan de ene kant staat mijn gevoel, dat constant roept dat het klote voelt dat de relatie over is. De tegenstander is mijn hoofd, dat weet dat het beter is zo. Ik moet het gewoon méér loslaten, denk ik.’

Vooral die laatste zin blijft bij me hangen. ‘Het klinkt alsof je dat actief probeert te doen, dat loslaten..?’ vraag ik. ‘Ja, klopt. Ik probeer mezelf met rationele argumenten te overtuigen dat het beter is zo, waardoor ik het misschien makkelijker los kan laten.’ De mind probeert het gevoel te overtuigen dat het niet moet voelen wat het voelt. Dat is het gevecht. 

Pijn vermijdende mind                                                                                                               

Zelf heb ik dat ook zo vaak geprobeerd: ‘Actief iets loslaten.’ Gewoon omdat ik klaar was met een rotgevoel. Maar keer op keer merkte ik: het kán niet met gevoelens; zelf loslaten. Maar de mind is een zeer vernuftige tool en handelt ‘pijnvermijdend’. Zodra er dus ook maar het minste signaal opkomt dat iets pijn doet, zal de mind trucjes bedenken om de pijn niet te voelen. In het westen hebben verdriet, pijn, boosheid etc. ook nog een ‘slecht imago’: dat maakt het niet makkelijker. We spelen daarom vaak liever mooi weer, dan dat we er naar anderen toe voor uitkomen dat we ergens fors mee zitten. Dat we verdriet hebben. Boos zijn. Angstig. Razend. Onzeker. Dat we pijn voelen.

Gevoel van pijn houdt aan                                                                                                                          

Maar gevoelens zijn ook geen slappe jongens; zij blijven geduldig aankloppen op de poort van je zelfgebouwde fort; tot je ze accepteert (nummer 3 in het rijtje van 6). Tenzij je zo (lang) je best doet met het vinden van manieren om je gevoelens niet te voelen, dat de deze uiteindelijk naar ‘het onbewuste’ verdwijnen. Dit onbewuste is een deel van onze menselijke geest. De gevoelens zijn daarmee overigens niet weg. Ze komen op onverwachte momenten naar buiten, en vaak op een vervelende manier. Dit gebeurt net zo lang, tot je de initiële gevoelens alsnog aankijkt, accepteert en verwerkt.

Gastheer/gastvrouw voor gevoelens                                                                                    Schermafbeelding 2015-05-19 om 08.45.33                         

Hoe dan ook; het wordt een nodeloos langdurig en vervelend gevecht, als je de aanwezige gevoelens niet verwelkomt. De Indiase mysticus Osho: ‘Wees een gastheer, of -vrouw, voor je gevoelens.’ Voor alle gevoelens dus, ook de pijnlijke. Mijn eigen ervaring leert me, dat als het lukt die gevoelens aan te kijken en toe te laten, de heftigheid ervan meevalt. Soms dacht ik vooraf: ‘Als ik dít binnenlaat, dan val ik vast stijl achterover. Misschien sta ik wel nooit meer op. Rénnen! Waar is de nooduitgang?!’ Uiteindelijk was het aankijken ervan altijd minder erg dan ik had verwacht.

Vechten tegen jezelf                                                                                                                     

Als je de gevoelens die er zijn niet omarmt, vecht je tegen jezelf. En dat doet altijd meer pijn, dan het voelen van pijn die er domweg is. Laat je de gevoelens inderdaad toe, dan accepteer je jezelf op dat moment helemaal. Je mag er helemaal zijn van jezelf. Met alle emoties erbij. En dat voelt zó goed, probeer het maar!

Als wolken aan de lucht                                                                                                            

Omdat het bij veel van ons niet in het systeem zit om pijn en andere “negatieve” emoties  zomaar te accepteren, helpt het om dit proactief en dus zeer bewust aan te pakken. Aan degene die met het onderwerp kwam, opperde ik het volgende: ‘Waarom ga je niet een paar keer per dag een kwartier of een halfuur ergens zitten waar je niet gestoord wordt. Dan sluit je je ogen en richt je je aandacht in eerste instantie op je ademhaling. Vervolgens zeg je tegen jezelf: ‘Ik kijk bewust aan wat er is en wat er opkomt aan gevoelens. Alles mag er zijn.’ Dat deed hij. ‘Het is misschien heel gek,’ zei hij er later over. ‘Maar ik werd eigenlijk vrijwel direct rustiger toen ik ging zitten en mijn gevoel in de ogen keek. Terwijl het even daarvoor nog een soort slag om Waterloo van tegenstrijdige visies was in mijn hoofd.’ Het klinkt mega corny, maar het is wel waar: emoties zijn als wolken aan de hemel. Hoe grijs, zwaar en dreigend ze ook kunnen zijn; al die wolken trekken uiteindelijk voorbij.

Het verschil tussen pijn en lijden

Boeddha leerde aan zijn studenten dat pijn iets onvermijdelijks is in het leven. We krijgen er allemaal mee te maken. Maar we hebben ook altijd de keuze hoe we met die pijn omgaan. Want als je hem voelt en aankijkt, zoals hierboven beschreven, dan blijft het bij pijn, die uiteindelijk wegebt, op zijn eigen moment. Maar gaan we er tegenin, of blijven we erin zwelgen, dan wordt het lijden. Als we zelfmedelijden koesteren, of een heel verhaal bouwen rondom de pijn. ‘Zie je wel, het gaat ook allemaal mis’ en vergelijkbare dingen denken, dan wordt het lijden. En dit is niet nodig. Kijk het aan, en het zal vanzelf gaan..

Heel veel succes hiermee!

Ja, ik wil maandelijks de nieuwsbrief ontvangen met aanbiedingen en extra tips.

Sanne Wurzer, life coach Den Haag